RYASKARTSTYLE, yaratıcı yöntemini sokakta şekillendirir. Beton çitler, çatılar ve fabrika duvarları, sanatçının saldırgan endüstriciliğe karşı protestosunu bastığı ilk tuvaller olur. RYASKARTSTYLE'ın resimleri bilinçli olarak sadeleştirilir; şablonla yapılan ilkelci bir yaklaşıma indirgenir. Sanatçı için sokak, insanın bulunmadığı, yalnızca "yokluğun" varlık kazandığı ideal mekanların şiirini üretmeye başladığı temel okul işlevi görür. RYASKARTSTYLE ilk sergilerini çitler üzerinde, çöp kutularının yanlarında ve hurda arabaların gövdelerinde gerçekleştirir. Ardından tuvallerini beton otoyol yapılarının üzerine sabitler, gaz lambalarıyla yakarak onları bir arınma ritüeline tabi tutar. Bu ateşle arınmanın ardından enerjisini galeri ve müze mekanlarına yönlendirir. İlgi alanı küfürkar endüstricilikten solgun sergi salonlarına kayarken, tuvallerinde aktif protesto döneminde edindiği "yokluk" duygusu varlığını sürdürür. Bu bakış açısı, lüks çatı katı dairelerde yaşayan çok sayıda koleksiyoner ve sanat eleştirmeni tarafından benimsenir; RYASKARTSTYLE'ın tabloları, onlar için "yokluk" dünyasına açılan pencerelere dönüşür. RYASKARTSTYLE, yaşamı değil; onun "yokluğunu" kutlar. Parlak renkler ve açık biçim geometrisi, sanatçının dekoratif bir kutlama gibi görünen, fakat medeni toplum içindeki insanın trajedisini örten kurnaz manevralarıdır. Kusursuz manzara dizileri, kusursuz nesne dizileri, kusursuz nesnelerden düşen kusursuz gölgeler dizileri yaratılır. Fakat insan, Tanrı değildir - insan eliyle yaratılanın içinde var olamaz.